La vie en mauve

Monzin.

2009-07-28T15:08:00.004+02:00

Van je stoel beste vriend! Hef je achterwerk, hup, de weelderige wijdse wereld in! Juichen! We bestaan allemaal uit sterrenstof en er is feest!
Ik besluit te wandelen. Ik strik mijn veter, kies een vers onderbroek, stift mijn lippen, probeer de omgeving nog even tot mij te laten komen. Ik sluit te voordeur, met een sleutel. Ik adem in en lach naar de wereld. Ik vertrek. Ik loop honderd meter en de zon brandt op mijn kruin. Ik wil lachen naar iemand. Na tweehonderd meter ontmoet ik niemand. Mijn kruin brandt. Ik word dorstig. Ik stap een huis binnen. Ik zoek een keuken en open een koelkast. Ik zie 1)een bruine banaan, 2)een maes, 3)ratatouil, 4)flamasine, 5)cécémel. Ik grijp naar le seule vrai cécémel. Ik besluit die te hebben verdiend. Ik loop verder naar de tuin. Daar staat een tuinstoel en een tafel die niet is gemaakt voor tuinen. Ik leg mij in het gras. De cécémel is zuur. Een onweer breekt los. Ik word uit het huis weggejaagd. Ik word nat. Ik mis. Ik stap een parapluwinkel binnen. Ik krijg er geen, geld heb ik niet. Ze gooien een stoel naar mijn hoofd. Ik denk aan Franciscus van Assisi en besluit gelukkig te zijn. Ik begin te zingen (le plus beau tango du monde) en doe een dans. Een jongen lacht mij uit. Ik blijf dansen verdomme. Ik krijg koud. Mijn oren doen pijn. De wolken trekken weg. Ik wou dat ik thuis was. Minstens 5uur stappen eer ik er weer ben. Op de bus ben ik niet welkom, ik sta op de zwarte lijst. Ik besluit in Zwitserland te gaan wonen en tableautjes te maken van de bergen. Ik zet mij even om na te denken. Ik ben niet goed bezig, bedenk ik. Een mannetje biedt mij zijn hand aan. Het mannetje en ik dansen le plus beau tango du monde, vlotjes.

De Superette

2009-05-21T19:35:00.004+02:00

Er was eens een griet, een nogal opgezwollene. Ze liep over straat, op een opgezwollen doordeweekse zomerdag, richting de superette, dorst dat ze had. Van de andere richting kwam een kereltje, opgezwollen wel te verstaan. Ze slenterden richting elkaar, opgezwollen ogen ontmoetten elkaar, hun pas vertraagde, om zo lang mogenlijk opgezwollen naar elkaar toe te wandelen. Kaakkramp, tanden bloot, opgezwollen.
Eén pas van elkaar verwijderd hield hun geslenter op. Ze stonden daar gewoon, te lachen, te zwellen. Ze konden elkaar niet aanraken, u weet wel, ontploffingsgevaar. Dus ze hielden het bij gezwollen lachen. Ze keken even rond, om dan nog even verder gezwollen te lachen. Ze leken te willen vertrekken, om dan de heupen en benen opnieuw in een comfortabele blijven-staan positie te brengen. Om nog een beetje te lachen, gezwollen.
Soms moesten ze plaats maken voor voorbijgangers, om vervolgens terug de ogen te verbinden en gezwollen naar elkaar te lachen. Een ventje met een fiets vergde meer uit de weg gaan dan de gemiddelde voorbijganger en de grootte van dat maneuver om plaats te maken, leek die griet en dat kereltje te doen bezinnen over weggaan, dat langer blijven staan misschien raar zou worden en dat die raarheid de zalige opgezwollenheid wel eens zou kunnen doen ontzwellen. Doch die griet en dat kereltje veerden terug in een comfortabele, opgezwollen houding, onzichtbaar verbonden. Lachen en zwellen dat ze deden.
Nu valt de avond, de lucht is minder zwoel, de zon minder gezwollen. Die griet zit het wel zitten, ja, dat kereltje kan haar wel krijgen.

ondergetekende,
Julie
met dank aan het verschrikkelijke schone leven.

Kunt gij slapen?

2009-05-04T01:18:00.006+02:00

Het doet er allemaal niet toe, maakt u dat ook zo gelukkig? Over twee weken is alles al anders en over vier is alles wederom helemaal anders en morgen weet ik niet meer wat ik vandaag heb gegeten en gisteren kon ik vandaag niet voorzien. Tot plots vanmorgen ik de avond zag en geen raad meer wist met de ochtend, doch vanavond had ik de nacht wederom niet kunnen voorzien en vannacht herinner ik mij vanavond amper. Laat staan deze ochtend.

En dat maakt mij zo gelukkig. Niets hoeft, alles kan, keuzes te over en het doet er allemaal niet toe en ooh dat maakt mij zo gelukkig.

Ik zou Vlaamsche populaire muziek moeten componeren, staat ge daar ook zo stellig achter? Daar ligt mijn toekomst, want dat weet ik wel elke dag, mijn toekomst. Ondanks dat die elke dag compleet nieuw is, ken ik elke dag mijn toekomst. De glazenbollenfabriek zag bij de sluiting de crisis niet aankomen. Morgen is mijn dag gepland en die planning ben ik straks al vergeten, maar dat doet er niet toe want ik maak er wel een nieuwe, gelukkig.

Slaapzacht curieuzeneus,

uw julie

Mais oui Julie, c'est beau, c'est beau la vie.

2009-04-14T12:03:00.001+02:00

Na de dood in de ogen te hebben gekeken vorig weekend, heb ik toch enkele bedenkingen daaromtrend. Ik heb ze nog niet echt, ze zijn nog vage vissen in mijn vleesmassa van een hersenkwab, maar rond de pot gedraai leidt wel vaker tot contouren.
Als ik denk in termen van hoe te leven, bezin ik over mijn geleef, er van uitgaande dat ieder mens hetzelfde doorstaat en ik hoop ten zeerste dat dat zo is, niet enkel omdat ik begrepen en uiteindelijk ook gekoesterd wil worden, maar primair omdat het onrecht aan mijn adres zou zijn als alleen ik zo zou moeten afzien. Leven is een eeuwige, constante worsteling met denken.
Kort intermezzo; ik ga hier in ongelooflijke clichés vervallen.
Je moet je gedachten sturen, je genoeg en niet te veel verdiepen in bepaalde emoties. ’t Is puur koorddansen van manisch naar onverschillig, van hysterische julie naar een julie die een hele dag niet beweegd, van marathongeloop en uren aan een stuk zingen en lachen tot oneindige huilbuien.
Moet er een doel bedacht worden of is gelukkig zijn een doel an sich? Heeft ambitie op zich een nut? Want prestige kan ik waarschijnlijk ook wel op andere manieren afdwingen dus indien nutteloos zouden lagere eisen aan mijzelf mij veel meer julie-blij maken denk ik zo bij mijzelf in stilte stiekem zo.
Hoe is het mogenlijk om het te weten en het op duizendmiljard plaatjes te hebben genoteerd, tot een briefje boven mijn bed zelfs - geloof mij vrij, en het toch telkens opnieuw te vergeten dat het grote geluk in kleine dingen zit. Dromen en fantaseren over grootse dingen lijkt mij ook wel julie-blij te maken, maar niet voor lang, want net als een heliumballon, te hoog gezweef is weggevlogen, tot –pats- verbranding met de ozonlaag of hoe zit dat daar die toestanden, en ik ben morsdood, neergestort, pats, verminkt en waardeloos op de huwelijksmarkt.
Ik haat spiritueel zijn en filosoferen over gevoelens, ik geloof slechts in Aznavour en de Noordzee. Doch één volle maan en mijn hormonen slaan op hol. Moet er geluisterd worden naar ons lijf? Geen twijfel daaromtrend mogenlijk en toch kan ik die spier die mijn ogen doet draaien niet onder kontrole houden.
Ik bedoel hier met dit alles dat ik gewoon wil leven en genieten en gelukkig zijn, net als iedereen, en waarom moet ik dan zoveel nadenken. Ik en mijn omgeving , vooral opvoeding vind ik vaak het verwijten waardig, hebben het er zo ingestampt, denken en dan doen, lezen boven sporten, denken mensch!
Te dom ben ik, een overproductie aan gedachten en geen groot genoege vocabularium om mij uit te drukken en geen groot genoeg geheugen om ze te onthouden en op een rij te kunnen zetten. Help mij dan toch om minder serieus te zijn.
Kleine dingen, minder druk, minder denken, meer randdebiel, meer geluk, minder denken, meer luisteren, kleine dingen, meer Aznavour, meer Noordzee, meer kleine dingen, minder druk, minder grote plannen, meer normaal, meer xanax, meer klein genot, MEER AZNAVOUR, minder gezweef, minder gezwans, minder gezever, meer klein genot, meer lief zijn, meer blij zijn, minder verwachtingen, meer verrassingen, meer genieten, kleine dingen enzovorderendbevoor(oor)deeldbevorderendvoort.

X Juliejoliehysterie

Verjart.

2009-04-07T14:58:00.004+02:00

Mariakerke.

2009-03-23T09:20:00.004+01:00

Als we nu eens liefelijk met onze hoofden wiegen, en genieten. En elkander zoentjes geven, lijfelijk. En als men mij zou kunnen betasten zonder dat ik ervan moet walgen. Uw leven is boeiend en het mijne nog meer. Geschift is het dat er nog zovelen als ons rondhuppelen. Hoeveel mensen leven er op aard? Hoeveel mensen leefden en beleefden het leven voorheen? Alle gekheid op uw stokje, vanavond, wanneer ik mijn andere minnaar heb verlaten. Naar achter leunen en ademen, betasten en zuchten.
LACHEN, u leeft! En wenen want u zal ook sterven. Lachen, het is bijna voorbij.
Vervloekt onzen lieven heer als ik niet naar de hemel ga.
Ik kan mijn wenkbrauwen en hoofdhuid achteraan tegelijk doen bewegen.
Al die weesgegroetjes lonen, doch ik ben gulzig, gierig, melancholisch, hysterisch en ongeduldig, maar mijn schoonheid, intelligentie en bescheidenheid krijgen mij wel binnen.
Als ik al niet naar de hemel ga; losbandig, atheïstisch en links jeugdgedrag is immers niet aan mij besteed. Op de dagelijks oneerbare voorstellen aan mijn adres ga ik zelden in. Ik doe het veilig; ik heb een paraplu en orthopedisch schoeisel. Kuisen is tegen mijn principes, maar verluchten doe ik des te meer.
Regelmatig brand ik een kaarsje voor u.
Omdat u zulks prachtige ogen bezit en omdat wanneer er mij iets moois overkomt, ik het vooral met u wil delen. Geduld is een schone deugd. Wel ik heb engelengeduld en prachtige ogen. Ik heb trouwens ook prachtige borsten, wilt u ze zien en eventueel betasten? Als ik groot ben ofzo.
Lachen, we leven nog steeds.
Als u mij een huis in Mariakerke en onderhoudsgeld voor ons nageslacht belooft, dan verzeker ik u wekelijkse betastingen en alleenrecht om die kinderen te maken met mij. Om de maand maak ik éclairs en biscuit en om de twee maand draag ik een kruisloos onderbroek. Na een tijdje houdt ge dan als vanzelf van mij;
Want ik ben wel degelijk lief.

Blote babies en andere toekomstplannen!

2009-02-05T16:18:00.003+01:00

Ik voel mijzelf ter plekke volwassen worden. En niet langer in de zin van bang zijn om het kind in mij te verliezen, want volwassen voor mij zal betekenen dat ik net meer en meer kinds word of toch in de zin van zorgelozer en enthousiaster. Ik voel eeuwig evenwicht, ik heb niet het gevoel volledig te zijn ontplooid, maar wel dat iedere dag die ik pluk en elk klein genot ik nastreef mij dichter brengt bij mijn uiteindelijke Julie. Ik merk op bij mijzelf dat ik minder en minder behoefte heb weg te zakken in fantasie en droomwerelden omdat ik meer en meer zie dat mijn wereld het paradijs is. Ofwel slaag ik er meer en meer in om er een paradijs van te maken.
Volgens mij is dat volwassen worden; meer en meer passies vinden, ondekken wat u gelukkig maakt, vasthouden aan goeie dingen en de dingen die u niet of minder gelukkig maken laten vallen of er zo weinig mogenlijk energie in steken, tegenvallers leren relativeren en altijd in alles het schone zien. En daar iedere dag aan werken, blijven streven naar pracht opmerken en omarmen.
Vandaag is trouwens opnieuw zo'n pracht van een Juliedag. Tegen ten tienen ontwaakt, blijven liggen tot die zon van tussen de wolken verschijnt, wiegen met Perry Como, Paul Anka, The Platters, Doris Day, Dean Martin en vriendjes en meer van dat. Ik wandel met dezelfde pracht van een muziek in mijn oren en een gigantische kaakkramp van een lach tot aan diezelfde oren mijn geliefde Gent af, tot het Dambert waar ik twee koffies blijf genieten. Ik heb ook intens genoten van het SMAK. Het SMAK mijn ogen open en zie ik plots veel meer als ik daar buiten kom. Het eerste uur erna zie ik plots alles, merk ik alles op en vind ik alles ook MOOI.
Mijn verse vriend vroeg mij mee drinken met zijn minder verse vrienden. Dat op zich is iets wat ik vroeger nooit zou hebben gedaan, mij storten op onbekenden. Ik durf deze laatste tijden ook veel sneller mensen aanspreken om dingen te vragen die ik mij al altijd afvraag en ik schaam mij niet langer voor mijn soms vreemde voorkeuren. Het ziet er naar uit dat ik over vijf jaar volwassen zal zijn! Welks pracht staat er mij overigs nog te wachten! Volgens mij zal de toekomst mij dingen bieden zo gek en heerlijk dat ik ze mij nu zelfs niet kan inbeelden. Ik ben zelfs nog niet verliefd. Zulks sprookje waarin ik leef... Waaraan heb ik mijn geluk verdiend? Het lijkt bijna oneerlijk tegenover u. Ik zou vrijwilligerswerk moeten doen om de wereld te bedanken. Nee, wat ik moet doen naast aan mijn eigen geluk werken, is dat van de anderen stimuleren. Vanaf nu heb ik een nieuw levensdoel en dat is andermans genot versterken! Mensen verrassen en hen laten inzien hoe mooi onze levens zijn, zoals de mensen dat bij mij doen.
De vriend die mee was met de verse vriend die mij meevroeg met zijn vrienden, gaf mij zo'n kriebel van levensprachtbesef, zonder dat hij het besefte veronderstel ik. Hoewel ik veel beter of aantrekkelijker schrijf in een cynische bui en bovendien veel meer humor heb dan, de gelukkige Julie is absoluut niet grappig en vat andermans grappen zelden, is de gelukkige Julie mij zoveel dierbaarder. Mijn droom van een grote tafel met vijf kinders en een boomgaard met schaap, geit en kip, had ik omwille van mijn klungelgedrag en misbegrepenheid bij de nieuwe generatie, om maar te zwijgen van hun spontaan in tranen uitbarsten als ik mijn binnenste met hen deel, opzij gezet tot het het laatste jaar zelfs geen optie meer was om er ooit te maken, kinderen, zoveel dat ik zelfs een afkeer kweekte van die mormeltjes. Ik was dat droombeeld helemaal vergeten en dankzij die vriend of de sfeer van mijn indruk ervan ben ik ermee herenigd. Kinders passen niet in het egocentrisch zelfbeeld dat ik mijzelf dit laatste jaar heb aangesmeerd. Het is allemaal begonnen met die ene gast die mij egoïsme verweet. In 't begin protesteerde ik hevig tot ook mijn dierbare papalief hem gelijk gaf. Een geafronteerde Julie bestaat nooit lang, dus ik legde mij er bij neer, verzon er één of andere levensfilosofie rond en ben mij er in gaan jeunen. Maar eigenlijk ben ik dat niet, of toch niet meer dan gemiddeld, of past het toch niet bij de uiteindelijke Julie die ik uiteindelijk zal zijn. Daarom denk ik dat we af en toe nieuwe mensen moeten ontmoeten.
Nu zou er een heel betoog over vriendschap en afgunst volgen, volledig ongeschikt voor uw ogen, dus achterwege gelaten. Afgunst is mij volledig ongekend, ik ben daar veel te gelukkig voor.
Beste geïnteresseerde, ik ben het gelukkigste meisje van de wereld en later als ik groot ben zal ik naakt tussen mijn rozen huppelen en in mijn peignoir de krant en croissants halen voor mijn pracht van een liefde van mijn leven en ik zal vijf liefdesbabies baren en elke dag boeken lezen en nog gelukkiger zijn dan ik nu al ben. En ik zal alles blijven koesteren wat mij dierbaar is en zoveel ik kan andere wezens gelukkig maken!
Ik zal het hierbij laten en ik beloof dan mijn volgende uitspatting van geschrijf pas zal zijn als ik cynisch ben of iets heb om over te klagen zodat het ook voor u interessant blijft.
En nu ga ik de eerste mens die ik tegen kom gelukkig maken!
Uw gelukkigaard, Julie.

Hadjagoedjama en zijn levensgenieters.

2009-01-29T23:15:00.005+01:00

Dit is een moment van het hoogtepunt van mijn voelen. Moeilijk te beschrijven, maar essentieel. Als men dan al schrijft, is het op zo'n moment vereisd. Alle puzzelstukjes vallen en ik ben een overlopend vat gelukzaligheid en innerlijke euforie. Dit is wat mij zegt dat ik goed leef, dat het zo hoort en dat alles niet anders kan dan fantastisch en perfect te zijn. Ik ben zo gelukkig dat ik krampen in mijn kaken ondervind en tranen vloeien. De zoveelste prachtigste dag van mijn leven. Alles mooi, alles vloeit, we beminnen en worden bemind. We lachen en we belachen. We strelen de wereld en de wereld omhelst mij in al haar zachtheid. Het is een lentegevoel.
Het is je te oud voelen en er gelukkig van worden. Mijzelf uitlachen met mijn voorkeur voor een boek en Bob Dylan op menig donderdagavond.
Wat mij tegenhield was dat mijn vooropgestelde doel niet overtuigend en idyllisch voelde, maar soms moet ik eerst zaken ondernemen en er pas achteraf over filosoferen, want de gevolgen en het doel vallen amper te voorspellen. Het is het evenwicht van doen en denken dat altijd mijn moeilijk punt is geweest, maar telkens ik erin slaag, zijn de onmenselijk heerlijkheden van gevolgen niet te voorzien.
Ik ben dan ook een zondagskind, geboren op zondag, onder de vleugels van onze lieven heer, geboren met de zekerheid van levensgenot en gelukkig zijn. Ik heb het altijd geweten, en als ik neig te vergeten, drukt het leven mij er met mijn neus op. Kunnen genieten is een kunst, leven is een kunst en ik ben de kunstenaar. Het schilderijtje in nog natte olieverf lacht mij toe vanop mijn vers teruggevonden boekenrekje, plaats voor wel vijftig nog te lezen pareltjes van verzamelingen van woorden. Het voelt moeilijk het u te duiden, ze zijn symbolisch. De begijntjes op het schilderijtje zullen mij nog jaren genot verschaffen. Het is risico's nemen, die lonen zonder twijfel als we de rest van onze tijd de denker zijn. Doen om tenminste over iets na te kunnen denken. En er zijn zovele fantastische meneertjes die dagelijks mijn hart veroveren en mijn eeuwige verliefdheid is vandaag meer dan dragelijk.
Veel van alles en meer,
Julie

Gelukkig zijn, gelukkig zijn

2009-01-26T10:01:00.002+01:00

In deze tijden van droogte is alles lasting. Liefde is immers de sleutel van ons zijn en erotiek komt daar verrassend dicht bij in de buurt. Tweederangssekstermen als stoten, wrijving en vochtig lijken dan pornografisch. Een rare meneer die aanrakingen op een plek waar men nooit eerder aan dacht vol overtuiging aanbiedt om mij mee te krijgen naar zijn muf hol van 250 euro in de maand lijkt dan plots mijn aandacht te hebben verworven. Zulks bedenkingen als de mijne hier zijn dan ook ronduit zielig.
Vandaar dat ik u graag in andere hersenspinsels van mij wou meeslepen. Het zijn de keuzes. Hoe ouder men wordt, hoe meer keuzes men maakte dus hoe meer verschillende scenarios je kan bedenken voor hoe je leven zou kunnen zijn gelopen. Dit heeft u zonder twijfel al eerder gelezen, maar teleurstelling zou oneerlijk zijn want ik heb mij nooit voorgehouden origineel te zijn, mijn beste.
Het begint al bij de conceptie. Het is niet zomaar twee stoten penetratie en pats dat ding is zwanger, ookal lijkt het soms wel zo. Alles doet ertoe, de exacte seconde, de positie die men verkoos, voedsel, verslavingen, de stand van de wind. Als u daarbij bedenkt dat als één enkele vogel beslist zijn koers te veranderen, dat het weer aan de andere kant van de wereld beïnvloed, kom je al snel tot de conclusie dat het feit van u bestaan ongelooflijk geschift toevallig en bijzonder is.
Het is niet die bedenking die groots is; filosofen, theologen, kunstenaars en mensen van de wetenschap uit vervlogen tijden bedachten al volop de toestanden van determinisme, het oneindige kleine dat de mensheid is en allerlei theorietjes over relativiteit. Het is het besef, dat van nietigheid en toeval, waar het hier om draait. Iedereen beleeft dat om de zoveel tijd. Als er even niets spannends gebeurt in uw levensverhaal, geen dierlijke aantrekkingskracht, seksuele spanningen en het teleurstellende gebeuren, geen interessante bezigheidstherapieen als werk of kinderen opvoeden en meer van die toestanden, als u met andere woorden even tijd hebt om na te denken, dan komt er vroeg of laat zo’n crisis van nietigheidsbesef.
Ik herinner mij mijn eerste nog al te best. Het was in mijn jeugd, ik had de leeftijd van een twaalfjarige en ik had die grot van Plato ontdekt. Het was onmenselijk, erger dan een gebroken hart zou ik zelfs zeggen, maar net als liefdesverdriet wordt men iedere keer het voorvalt een hoopje sterker tot het u uiteindelijk niets meer doet. Ik compenseer de nutteloosheid van het bestaan en de nietigheid van mijn zijn vooral met een enorm ego. Ik doe alsof ik alles meeheb, de wereld mijn verhaal is en er mij ongetwijfelt grootsheid te wachten staat. Ik kijk elke dag naar mijn reflexie in de spiegel en zie mij zelf elke dag liever. Ik ben dan ook fantastisch.
Natuurlijk komt er dan altijd een crisis van het gebrek aan mensen die u apprecieren omwille van die enorme egocentrisciteit en nog iets veel erger, het pijnlijke empathie voelen. U en ik doen er alles aan om zo weinig we kunnen met andermans problemen mee te leven en werken elke dag aan die denkbeeldige ooglappen. Zoiets is natuurlijk onmogenlijk, vroeg of laat bederft mijn eetlust dan toch uit meedeleven voor één of andere zoveelste oorlog en een zielige buur en omwille van die zwakte ben ik nog steeds vegetariër en kan ik elke maand mijn laatste geld niet afhalen omdat Greenpeace het mij al voordeed. Wat mij diep verbaast is het aantal empathie-masochisten die we kennen van de hoge kijkcijfers van wijftv en dergelijke.
Het leven is een strijd tegen voortdurende tristesse. Gelukkig zijn is moeilijker dan u te laten gaan in diepe depressiviteit en als we dan denken aan de koers van die ene meeuw beseffen we dat we oneindig dankbaar moeten zijn voor ons bestaan en dus niets anders kunnen dan gelukkig proberen te zijn en anderen misschien een beetje gelukkiger maken, maar dit wijkt af van mijn betoog en een preek over gelukkig zijn past niet bij een dag als deze. Zwartkijken, zelfmedelijden hebben en u af en toe zwaar bedrinken is ergens ook levensgenieten. Toch wens ik u alle geluk toe.
Julie op maandagochtend

Studeren.

2009-01-25T17:54:00.006+01:00

De stoot van de eeuw, de hele namiddag niets doen. En stress is mij volkomen onbekend. Hoe het ook loopt, groots word ik zonder twijfel.
Na mijn emoties van voordien, ben ik in het Spijker beland, pint incluis. 'Loving you' en tranen. Doch alles opgelost door twee fantastischaards zonderwie ik nooit meer zal kunnen leven en pizza en schaterlachen met een spelletje bekend duo's. Gevolgd door een brakend meisje en een aantal ongekende figuren die mij verkleinde levenslesssen meegaven en een elektronische conversatie over relativeren en minimaliseren.
Exact twaalf uren hebben het mij gekost om mijn vreemd gevoel van verwarring en verdriet te laten varen. Het ding, dat blijft voorloping in mijn handtas en morgen vlieg ik om zes uur in de Romeinse schatten. Slagen zou mij plezieren.
Slagen in mijn leven zou mij ook plezieren. Ik blijk opnieuw in het schrijven geslagen. Ik verlang naar publiceren, naar mensen ontroeren, laten genieten en opgeilen met mijn geschrijfsels. Hoe pakt men zoiets aan? Jaren werken aan een boek lijkt enorm uit de tijd. Klein beginnen klinkt voldoende nuchter maar tegelijk buiten het kader van mijn verse ambitieuze ingesteldheid te vallen.
Echt mee met mijn tijd zijn zou betekenen dat ik een zogehete internet blog start. Als ik vervolgens een link plaats op alle mogenlijke 'online communities' creëer ik zonder twijfel een publiek.
Het probleem ligt hem veeleer in die eeuwige schuchterheid van kleine mensjes als ik. Hoewel ik de grootsheid voel naderen en kriebelen, is angst om afwijzing steeds overheersend. Ik ben nochtans niet zo opgevoed.
De gemiddelde internetter verkiest zappen van foto naar foto boven lezen. Deze zin lijkt te impliceren dat ik mijn schrijfsels hoger schat en als dat dan al zo zou zijn, dan kan ik met onbegrepenheid heel goed leven. Alles voor het romantische kunstenaarsschap? Wat echter wel diepgaande schaamte en wroeging teweeg zou brengen is het omgekeerde. Mijn schrijfsels zijn natuurlijk helemaal niet hoogstaand. Waarom zou een hele website vol teksten waarin 'ik' het meest voorkomende woord is iemand boeien? En dat brengt mij bij mijn volgende probleem bij het opstarten van mijn schrijverscarrière: ik kan over niets anders schrijven dan mijzelf. Ik ben te belangerijk, voor mijzelf. In het fysieke leven is arrogantie en een enorm ego camoufleerbaar, maar in de wereld van mijn woordengeschrijf als uiting van mijn zijn kan ik er niet omheen.
Natuurlijk is een ondertitel met de overtuiging van het hoge fictiegehalte een kleine moeite.
Hoe fantastisch zou het wel niet zijn, als een vast stelletje lezers hun tijd verspilde met het lezen van deze nutteloosheden? Hoewel gratis op internet publiceren mij op het eerste gezicht weinig voordelen biedt, mijn zelfzekerheid die zal groeien per lezer buiten beschouwing gelaten. Dagboekliteratuur, voelt iemand daar iets voor? Ik zou dit in iedergeval met volle goesting lezen.
Vervlogen gedachten en dat op de vooravond van een hevig examen.
Ik kruip onder de wol en geniet van fantaseren en van de lijfelijkheid van een zwaar donsdeken.
uw Julie.

Mes souvenirs dans le feux

2009-01-25T17:44:00.003+01:00

Ik heb iets met herinneringen, ik analyseer alles, overloop ze constant in mijn hoofd of in mijn dagboek tot ze volledig vervormd zijn. Soms bewust, ik wil geen slechte herinneringen verdringen, maagzweren en tumoren uitsluiten, dus ik vervorm ze tot goeie, ik luister muziek met een slechte connotatie in mooie omstandigheden tot ik die weer zonneschijn heb doen worden. Of in vertellingen, ik hou van verhaaltjes en echt liegen om dingen naar mijn hand te zetten zou ik het niet noemen, maar vaak neem ik mijn eigen leven niet serieus en wil ik er mensen entertainen, mijn leven als een film. Julie Binoche, Julie en Romeo, Julie Poulain. Hoe meer je verhaaltjes opnieuw verteld, hoe meer de accenten veranderen en uiteindelijk ook de clou. Ook ben ik omringd door mensen met dezelfde honger naar avontuur en levensgekheden en soms vermengen zulks verhaaltjes wel eens. Wat ook een feit is, is dat vergeten een zelfverdedigingsinstinct is, vandaar dat tijd alle wonden heelt? Mag ik spreken van de beleefnissen van Julie of zijn juiste herrineringen wel degelijk belangrijk? Ik heb het al naar mijn hoofd geslingerd gekregen; ik ben naief of ik leef in een droomwereld, maar dat is helemaal niet waar. Ik ben wel degenlijk een realist, meer dan ik zou willen, maar mijn eigen leven is een verhaaltje, ik wacht op oud zijn en een biografie schrijven. De waarheid is wel degelijk belangrijk, mensen kunnen nogal gekwetst zijn als ik wat voor hun pijnlijk en belangrijk was verander in één van mijn verhaaltjes. Vandaar dat egoisme geen onbekend verwijt is aan mijn adres. De hoofdzonden van Julie, daar kom ik zonder twijfel nog meer op terug. Maar hoe kunnen we ons dingen juist herrineren? Erover praten helpt amper, woorden zijn slechts weerspiegelingen van de werkelijkheid, onduidelijk afdrukken, hoezeer ik ook van taal hou, woorden zullen nooit het echte leven zijn.
Vandaag heb ik heb ontdekt: het zijn plaatsen. Een plaats, de geur, de vibe en alles komt terug. In eens, alsof je het nooit niet geweten hebt. Het is een ongelooflijk vreemd gevoel, confronterend en tegelijk bevrijdend. Hoe gek dat alles ergens toch in mijn hoofd is blijven hangen. Dat er dingen onverwerkt zijn overgebleven, terwijl ik met mijn hoofd opgeheven de verhaaltjes vertelde, met geen enkel gevoel van ze zelf te hebben meegemaakt. Kwetsbaar zijn komt steeds zo onverwacht. Hoezeer ik ook doe alsof ik alles weet, mijn leven is het toppunt van onvoorspelbaarheid, vol verrassingen en ik moet heel erg mijn best doen om voor al die pracht open te staan. En verdriet valt niet om te praten.
Jules